Blog

Opfrisbeurt

Mariët Visser en ik zaten gisteren op de perfecte locatie te praten over een opfrisbeurt van mijn website: het kattencafé aan de Oude Ebbinghestraat in Groningen.

Wat gebeurt er
in het hoofd
van een schrijver?

Hoe kunnen we de website verbeteren? Ik ben nog steeds heel blij met het ontwerp van Mariët en de indeling. Vooral met de silhouetten van de katten! Maar er is altijd ruimte voor verbetering, zeker als je bedenkt hoeveel er verandert op digitaal gebied. Zo is deze site nog niet mobiel gemaakt. Daar gaat Mariët nu een voorstel voor doen. Binnenkort kunnen jullie deze site ook goed bekijken op een smartphone en een tablet. Zo blijf ik digitaal bij de tijd.

>Lees verder

Eerdere blogs

Toekijken hoe een schrijver schrijft is te saai voor woorden. Bloggen over wat er in het hoofd van die schrijver gebeurt is dat zeker niet. Brouwers Blogt gaat over schrijven als ambacht en alles wat daarmee samenhangt.

Schrijven is een vak!

  • Reportage uit 1993

    Eind 1992 waagde ik de sprong. Zoals zoveel Groningers op zoek naar werk vertrok ik naar de Randstad. Vijf jaar lang werkte ik in Den Haag op de communicatieafdeling van Nationale-Nederlanden. Onder andere voor het personeelsblad 2N.

    >Lees verder
  • Verhaal bij nacht

    Leg altijd een notitieboekje naast je bed. Dat is nu typisch zo’n tip voor schrijvers waar je niet aan denkt als het nodig is. Zoals laatst, toen ik in bed stapte en opeens een verhaal in mijn hoofd had. Misverstand…

    >Lees verder
  • Overal te koop!

    Ren, Janina, ren! is echt overal verkrijgbaar, van het Drentse Rolde tot het Belgische Antwerpen.

    >Lees verder
  • Stem op Janina!

    Wint Ren, Janina, ren! de Schrijverspunt Stimuleringsprijs? Ren, Janina, ren! staat al op de long list en als jullie allemaal stemmen, maken we een kans om op de short list te belanden. Stemmen kan tussen 1 september en 1 oktober hier: https://www.schrijverspunt.nl/stimuleri…/7657-ren-janina-ren.

    >Lees verder
  • Ren, Janina, ren!

    Meer dan een jaar gelden vroeg Jeannette van Ditzhuijzen me of ik samen met haar een roman wilde schrijven over de oorlogsherinneringen van Janina Katz. En nu ligt dat boek in de winkel: Ren, Janina, ren! en voor de Engelstalige lezers: Run, Janina, Run!

    Een biografische roman over een Joods meisje dat in de jaren dertig opgroeide in Polen en al op tienjarige leeftijd al haar familieleden achterelkaar verloor en alleen moest zien te overleven in bezet Polen. Een verhaal ook over een meisje dat zou uitgroeien tot een sterke vrouw, een overlever en ondernemer, moeder en grootmoeder.

    >Lees verder
  • We hebben een omslag!

    Alweer veel te lang geleden dat ik hier iets heb geschreven over mijn schrijfprojecten. Ik heb een goed excuus: ik was te druk met schrijven. En met resultaat.

    >Lees verder
  • Die laatste punt

    Schaven, bijpunten, schrappen: je kunt er eindeloos mee doorgaan. Een tekst is nooit echt af. Het kan altijd beter. Dat geldt in het bijzonder voor een roman. Een artikel van een halve pagina is nog te overzien, maar een verhaal van ruim 57.000 woorden is andere koek! Toch moet je er op een dag een punt achter zetten. Dat heb ik afgelopen zaterdag gedaan. Met bloedend hart.

    >Lees verder
  • Trots op twee mooie publicaties!

    Met gepaste, nee, zelfs met enorme trots, mag ik jullie vertellen dat er op mijn website twee nieuwe publicaties staan. Mooie boeken die ik in opdracht van twee fantastische opdrachtgevers heb geschreven: een informatief boek over e-Health & Zorg voor de Hanzehogeschool en een salontafel-waardig gedenkboek over het 400-jarige lustrumfeest van de RUG.

    >Lees verder
  • Een zes-benig monster op een fiets

    Stormwinden die bladeren laten vliegen, een maansikkel die net genoeg licht geeft om overal schaduwen te zien, geritsel in het struikgewas: herfst is het jaargetijde van de spookverhalen. Als je in de nacht langs een rij bomen fietst kun je je een ongeluk schrikken van een vallende tak of een overstekende kat. Het alledaagse kan zomaar omslaan in pure horror.

    >Lees verder
  • Strijdtoneel

    Meestal betekent een kop als hierboven dat er een verhaal volgt over een oorlogsgebied waar letterlijk gestreden wordt. Of een stuk over politici die elkaar in de haren vliegen. Het strijdtoneel waar ik het over heb, speelt zich volledig af in mijn hoofd, waar verhalen elkaar verdringen om de hoofdrol op te eisen.

    >Lees verder
  • Die eerste zin…

    Of het nu gaat om een artikel dat ik in opdracht schrijf of om een  verhaal van mezelf: ik hik elke keer aan tegen die eerste zin. Soms maar heel even – zoals nu – en dan stroomt die zin soepel uit mijn toetsenbord. Maar niet altijd. Dan ben ik net een springpaard dat almaar weigert die eerste horde te nemen.

    >Lees verder
  • De lijkenmeter

    Wie schrijvers onder elkaar hoort praten spitst de oortjes. Waar hebben ze het over? Over de muze die hen inspireert? Over hoe ze hun verheven gedachten omzetten in literaire hoogstandjes? Over hoe ze in hun tochtige zolderkamertjes tot de meest briljante vondsten komen? Niets ervan. Ze zingen smartlappen rond het kampvuur en doen wedstrijdjes woorden tikken en lijken tellen, terwijl ze rode wijn drinken uit koffiemokken.

    >Lees verder
  • Stuur je personages het bos in!

    Wat is een bos toch een fijn soort landschap om in je verhaal te verwerken. Ik word zelf altijd helemaal leeg in mijn hoofd als ik in een bos wandel of fiets.

    >Lees verder
  • Vijf dagen fietsen, vijf dagen schrijven

    “Dat is heel onverstandig.” Ze hadden gelijk, hoor, al die sportieve, alwetende types die me waarschuwden dat in vijf dagen naar Noord-Frankrijk fietsen vanuit Groningen gekkenwerk was. Dat was het ook. En toen ik op 10 september klaar stond om te vertrekken wist ik dat al. Maar het kon me niets schelen. Wat is een uitdaging waard als je van tevoren al precies weet of je het gaat halen of niet.

    >Lees verder